|
بخش یازدهم
«راه حل نهائی»
کنفرانس «وانزه Wannsee »
هر اندازه جنگ جهانی دوم پیش می رفت و سرزمین های بیشتری به اشغال ارتش آلمان
نازی درمی آمد، شیوه های حکومت نازی برای کشتار یهودیان منسجم تر و تکمیل تر
می شد. در تابستان سال 1941، در حالی که زمان کوتاهی از اشغال بخش عمده ای از
اتحاد شوری می گذشت، مارشال «هرمن گورینگ» (Hermann Goering) به «راینهارد
هایدریش» (Reinhard Heydrich) دستور داد مقدمات لازم را برای «حل نهائی مسأله
یهودیان» در سرزمین های تحت اشغال و یا تحت نفوذ آلمان آماده سازد.
 |
|
سند سرشماری یهودیان در کنفرانس وانزه که
به موجب آن شمار یهودیان در سرزمینهای اشغالی یازده میلیون نفر برآورد
شده است. این رقم یهودیان سرزمینهائی را که آلمان قصد اشغال آنها را
نداشت شامل نمی گردد |
به دنبال این دستور،
جلسه سرنوشت سازی به دعوت «راینهارد هایدریش» و با شرکت 16 تن از بلندپایگان ادارات مرکزی و مهم حکومت آلمان
هیتلری در نقطه ای در حومه برلین (موسوم به «وانزه») برپا گردید و طرح
شیطانی کشتن و نابود کردن همه یهودیان با دقت و به صورت مشروح مورد بحث قرار
گرفت و جزئیات همآهنگی بین ادارات و وزارتخانه های مختلف برای اجرای این
برنامه تعیین و تصویب شد.
در این جلسه، به دستور «هایدریش»، «آدولف آیشمن» فهرستی را که تهیه کرده بود
ارائه داد که به موجب آن شمار یهودیانی که باید برنامه «راه حل نهائی» شامل
آنان گردد بر یازده میلیون نفر بالغ می شود. (این آمار افرادی را نیز شامل می
گردید که یکی از والدین و یا جد آنان یهودی بوده، گرچه خود آنان مذهب دیگری
داشتند).
در صورت جلسه این نشست قید شده که «بر حسب اراده رهبر، و به دنبال بروز جنگ
جهانی دوم، برنامه مهاجرت اجباری یهودیان به نواحی خاوری متوقف می شود، و
بلندپایگان دولتی به این نشست دعوت شدند تا طرق همآهنگ ساختن شیوه های لازم
را مورد بررسی قرار دهند».
فرمانده اردوگاه مرگ «آشوویتس-بیرکناو»(Auschwitz-Birkenau) «ردولف هوس»
(Rudolf Hoess) ، در کتاب خاطرات خود نوشت که در سال 1941 (بدون ذکر تاریخ
دقیق) به برلین فرا خوانده شد و «هانریش هیملر» (Heinrich Himmler) به او
اطلاع داد که رهبر دستور داده است «مسأله یهودیان» به طور نهائی حل شود و
افراد اس.اس. وظیفه دارند این دستور را اجرا کنند. «هانریش هیلمر» افزوده گفت:
مراکزی که در حال حاضر در شرق اروپا برای نابودی یهودیان وجود دارد، نمی
تواند در دراز مدت قادر به قتل آنان در ابعاد گسترده باشد و بنابر این باید
بازداشتگاه «آشوویتس» را به این هدف اختصاص داد.
علیرغم اسنادی که در مورد برگزاری کنفرانس «وانزه» و تصمیم به نابودی یهودیان
در دست است، هنوز نمیتوان به دقت تعیین کرد که در چه تاریخ و چه افرادی تصمیم
به طرح ریزی برنامه کامل و نهائی انهدام یهودیان گرفتند و این برنامه چگونه
تهیه گردید. بسیاری از پژوهشگران بر این باورند که چنین دستوری هرگز به صورت
مکتوب صادر نشد، بلکه به طور شفاهی به فرماندهان و مسؤولان ابلاغ گردید.
پژوهشگران معتقدند که این دستور در تابستان 1941 توسط هیتلر، و یا با آگاهی
پیشین او صادر شد.
البته، همانگونه که پیشتر گفته شد، ماموران آلمان هیتلری از همان روزهای
نخستین اشغال سرزمینی، به بازداشت یهودیان، آزار و تحقیر آنان، مصادره اموال
و انتقال آنها به گتوها و مراکز محصور می پرداختند و به هر بهانه ای شماری از
آنان را به گلوله می بستند و یا تصمیم می گرفتند به
عنوان انتقام جوئی و یا هر علت دیگری اهالی یهودی یک شهر یا یک روستا
را قتل عام کنند.
احداث حمام گاز خفه کننده شماره 2 در
اردوگاه آشویتس
ولی در تابستان 1941
بود که تصمیم گرفته شد کشتار یهودیان به صورت منظم و برنامه ریزی شده انجام
گیرد و طرح دیگری برای نابودی یازده میلیون نفر یهودیانی که در کشورهای تحت
اشغال و یا تحت نفوذ آلمان هیتلری زندگی می کردند انجام گرفت و به همه
وزارتخانه ها و تشکیلات حکومتی آلمان دستور داده شد این برنامه را در ابعاد
گسترده به اجرا گذارند.
اجرای تیربارانهای دسته جمعی یهودیان توسط جوخه های
مرگ، ازدیدگاه مقامات ارشد آلمان نازی کافی نبود و انتظارات آنان را
برآورده نمی ساخت. سربازان مسؤول تیربارن ها، خود تحت تأثیر این جنایات قرار
می گرفتند و از توان جنگی آنان کاسته می شد. به علاوه، حکومت هیتلری انتظار
داشت که نابودی یهودیان سریع تر صورت گیرد- زیرا در دومین سال آغاز جنگ
دریافتند که برخلاف انتظار آنان، نبرد به صورت برق آسا پیش نمی رود. اشغال
خاک شوروی نیز کندتر از حد انتظار پیش می رفت.
تیربارانها و اعدامهای دسته جمعی بسیار وقت گیر بود و تلاش بسیار می طلبید و
از این رو، در ماههای پایانی سال 1941 تصمیم گرفته شد کشتن یهودیان به صورت «مکانیزه»
(ماشینی) درآید. از دسامبر همان سال انتقال یهودیان از گتوها به
بازداشتگاههای مرگ که برای این منظور برپا شده بود آغاز گردید و قطارهای مملو
از زن و کودک و پیر و جوان یهودی، محکومین به مرگ را به صورت گروههای چند
هزار نفری و بیشتر به سوی این بازداشتگاهها حمل می کرد.
زنان نگون بخت را برای سرشماری به صف در آورده اند. کلبه های چوبی محل
اقامتشان در انتها دیده می شود |
