|
بخش چهاردهم
سکوت دنیا در برابر قتل عام یهودیان
یهود آزاری در آلمان هیتلری، همانگونه که در فصول پیشین خواندیم، سال ها قبل
از آغاز جنگ جهانی دوم شروع شد. از سال 1933 که هیتلر با سوءاستفاده از
دموکراسی شکننده آلمان، و با این شعار که قصد دارد مردمسالاری را نابود کند و
حکومت خودکامه و سرکوبگر برپا سازد، و ناسیونالیسم افراطی نازی قصد داشت بر
سراسر اروپا و جهان مسلط گردد و «نژاد برتر» را در دنیا حاکم سازد، تبلیغات
یهودستیزانه و عملیات یهودآزاری در ابعاد گسترده آغاز
شد و هر روز شدت بیشتری یافت.
 |
|
نقشه هوائی دو اردوگاه مرگ آشوویتس و
بیرکناو
که متفقین نخواستند آنها را بمباران و ویران کنند |
در فصول پیشین خواندیم
که هیتلر پیش از آغاز جنگ، یهودیان آلمان را از همه حقوق شهروندی محروم کرد،
اموال آنان را گرفت، از مشاغلی که داشتند اخراج کرد و با تبلیغات زهرآگین،
یهودیان را در جامعه آلمانی به کلی منزوی ساخت و هر گونه رابطه بین «آلمانی
پاک» با «سامیان پست نژاد» را ممنوع کرد.
دنیا در آن سال ها نه تنها به این عملیات غیرانسانی آلمان هیتلری اعتراض نکرد،
بلکه همانگونه که در فصل های پیشین خواندیم، بسیاری از کشورها دروازه های خود
را نیز به روی یهودیان آواره و پناهجو بستند و به آنها اجازه ورود ندادند.
این بی اعتنائی جهان نسبت به سرنوشت یهودیان اروپا، که هیچگونه پشت و پناهی
نداشتند و فاقد کشور مستقل خود و فاقد ارتش قدرتمندی بودند که بتواند از آنها
دفاع کند، از جمله عوامل مهمی بود که هیتلر را عملا
تشویق کرد به اجرای قصد شیطانی نهائی خود، یعنی نابودی یهودیان بپردازد.
در سال های جنگ، بی تردید سازمان های اطلاعاتی کشورهای متفقین آگاهی داشتند
که چگونه هیتلر در سرزمین هائی که به اشغال در می آورد به یهودآزاری می
پردازد. آنها بی تردید از انتقال اجباری یهودیان به گتوها و مراکز محصور و
بازداشتگاهها به خوبی اطلاع داشتند و همچنین می دانستند که واحدهای اس.اس. و
ارتش آلمان، یهودیان را از گتوها با قطاربه قتلگاه می فرستند. ولی برای پایان
بخشیدن به این جنایات به هیچ اقدامی دست نزدند و قتل عام یهودیان، بدون هیچ
مانعی ادامه یافت.
سیاستمداران نیروهای متفقین ادعا می کنند که آنها چنان سرگرم مبارزه با ارتش
آلمان و جلوگیری از ادامه پیشرویهای آن بودند که نمی توانستند برای نجات
یهودیان اقدام کنند. این ادعا نمی تواند مورد قبول قرار گیرد، زیرا آنها به
آسانی می توانستند خطوط راه آهن را که به اردوگاههای مرگ می رسد بمباران کنند
و یا حمام های گاز خفه کننده و کوره های آدم سوزی را منهدم سازند. ولی متفقین
حتی برای یک بار به چنین تلاشی دست نزدند و ادعا می کردند که به بمب های خود
برای نابودی شهرهای آلمان و به زانو درآوردن هیتلر نیاز دارند و بمباران هدف
های نظامی و غیرنظامی در داخل آلمان، از انهدام کوره های آدم سوزی فوری تر و
مهم تر است.
تنها در ماه آوریل 1943 ، یعنی هنگامی که نخستین آثار خستگی و شکست ارتش
آلمان احساس می شد بود که نمایندگانی از بریتانیا و ایالات متحده با یکدیگر
دیدار کردند تا درباره سرنوشت یهودیان در کشورهائی که به اشغال ارتش هیتلری
درآمده بودند گفتگو و چاره اندیشی کنند. ولی پیامد این نشست آنقدر مأیوس
کننده بود که «ساموئل زیگل بویم» (Samuel Zygelbojm)یکی از رهبران جامعه
یهودیان لهستان که در لندن پناه گرفته بود، در اعتراض به این بی اعتنائی
جهانی نسبت به سرنوشت یهودیان نگون بخت و بیدفاع، خودکشی کرد. او در وصیت
نامه خود نوشت: «شاید خودکشی من به این بی اعتنائی جهانی پایان دهد».
رهبران کشورهای متفقین نمی توانند ادعا کنند که از جنایات هیتلر علیه یهودیان
بی اطلاع بودند. در ماه مه 1942 رادیو بی.بی.سی گزارش دقیقی درباره ابعاد
یهودی کشی در لهستان در اختیار همگان قرار داد.
برگزاری کنفرانس عالی تهران با شرکت چرچیل، روزولت و استالین سرنوشت جنگ را
رقم زد
البته در بهار 1942 رهبران ایالات متحده (پرزیدنت
روزولتRoosevelt ) و بریتانیا (وینستون چرچیلChurchill ) برای نخستین
بار در یک اظهاریه عمومی، به دولت آلمان هیتلری اخطار کردند که در برابر این
یهودکشی مسؤولیت دارد و به کیفر چنین اعمالی خواهد
رسید. ولی تصور کلی سیاستمداران و فرماندهان ارتش متفقین آن بود که
نباید برای نجات یهودیان تلاش کرد و کوشش اصلی باید رسیدن به پیروزی در جنگ
باشد- که در آن هنگام مسأله یهودیان نیز به طور طبیعی حل خواهد شد.
 |
|
پاپ پی دوازدهم وجدان مسیحیت را زیر پا
گذاشت و در برابر جنایات سکوت کرد |
در ماه ژوئیه 1944
هواپیماهای اطلاعاتی ایالات متحده تصاویر هوائی بسیار دقیقی از اردوگاه مرگ «آشوویتس»
گرفتند که تأسیسات آن به خوبی دیده می شد. ولی هواپیمائی که در 29 اوت برای
بمباران کردن این تأسیسات اعزام گردید، نتوانست هدف گیری دقیق کند و بمب های
آن حمام های گاز خفه کننده را ویران نساخت.
حتی پاپ اعظم کاتولیک جهان، پاپ پی دوازدهم، نه تنها برای نجات یهودیان
هیچگونه اقدامی نکرد، بلکه عملا با حکومت نازی همکاری داشت. اگر پاپ اعظم به
باورمندان کاتولیک و رهبران کلیسا در لهستان و کشورهای
دیگر دستور میداد با نازیها همکاری نکنند، شاید شماری از یهودیان از
مرگ نجات می یافتند.
|
