|
بخش نوزدهم
آغازی دیگر
با پایان گرفتن جنگ جهانی دوم، از میان هشت میلیون نفر یهودیانی که در اروپای
اشغال شده زندگی می کردند، تنها دو میلیون نفر جان سالم بدر برده بودند- زیرا
حدود شش میلیون نفر دیگر در بازداشتگاههای مرگ، در کوره های آدم سوزی، و در
جریان کشتارهائی که سربازان آلمانی و یا عمال آنها در سراسر خاک اروپا به راه
انداخته بودند جان باختند.
هزاران نفر کودک و نوجوان یهودی هنگام آزادی اردوگاهها زنده مانده بودند. ولی
اکثر قریب به اتفاق آنان پدر و مادر و دیگر بستگان خود را در اردوگاهها از
دست داده و یتیم شده بودند.
سازمانهای یهودی جهان که با پایان جنگ از ابعاد دهشتناک کشتار و جنایات نازی
آگاه شدند، با سرعت خود را برای کمک به نجات یافتگان و کودکان و نوجوانان
زنده مانده آماده ساختند. برای کودکان یتیم مراکز ویژه ای برپا شد و تلاش به
عمل آمد که ضربه روحی آنان را التیام بخشید. هزاران کودک یهودی نیز توسط
مسؤولان صومعه های مسیحی به آنجا برده شده و اوراق هویت جعلی به آنان داده
شده بود تا افراد اس.اس و گشتاپو نتوانند آنان را
شناسائی کنند.
شماری از یهودیان نجات یافته
از اردوگاههای مرگ از میان جنگلها به سوی آینده پناهگاهی جدید
بسیاری از یهودیان نجات یافته، که اهل شوروی ، لهستان،
مجارستان و یا کشورهای دیگر بودند، هنگامی که با رنج بسیار به شهر یا
آبادی خود بازگشتند، مورد هجوم اوباشان محلی قرار گرفتند که تصور می کردند
این نگون بختان آمده اند تا خانه و اموال خود را که برخی اهالی محلی بر آن
مسلط شده بودند بازپس بگیرند.
در برخی از این کشورها، هنوز گروههای یهودستیز فعالیت می کردند و در شهرک ها
و روستاها به گردش می پرداختند و هر یهودی نجات یافته ای را که شناسائی می
کردند به فجیع ترین شیوه به قتل می رساندند.
بسیاری از این یهودیان مصیبت زده دیگر حاضر نبودند در سرزمین هائی زیست کنند
که این چنین به آنان جفا و ستم روا می دارند. شمار زیادی از آنان (به ویژه
جوانان) دریافتند که تنها در سرزمین پدری خود (ארץ ישראל- ارتس ییسرائلEretz
Israel ) است که می توانند زندگی و شرف و آزادی و استقلال خود را باز یابند.
در آن سال ها سرزمین اسرائیل هنوز در قیمومت بریتانیا بود که دروازه های این سرزمین را بسته و تنها به شمار محدود و معدودی از
یهودیان اجازه میداد به خاک پدری باز گردند.
شماری از بازماندگان جنایات
نازیها با یک کشتی کوچک و کهنه به سواحل اسرائیل رسیده اند
ولی آنانی که از جنایات نازی جان سالم بدر برده و مصمم
بودند زندگی خود را از نو بنا کنند، مبارزه پیگیری را علیه این سیاست
دولت فخیمه انگلیس آغاز کردند و به یک تلاش بین المللی دست زدند تا بتوانند
به خانه پدری و تنها سرزمینی باز گردند که حاضر بود آنان را با آغوش باز
بپذیرد.
هزاران نفر از این یهودیان آواره، با پای پیاده و از طریق جنگل ها و با گذشتن
از مرزها، خود را به نقاطی می رساندند که از جانب تلاشگران یهودی که از
سرزمین اسرائیل به این مأموریت فرستاده شده بودند تعیین شده بود تا از آنجا
با کشتی رهسپار خاک اسرائیل شوند.
با آنکه با پایان گرفتن جنگ، کشورهای جهان از ابعاد جنایاتی که آلمان هیتلری
علیه یهودیان مرتکب شده بود آگاه گردیدند، ولی هنوز دروازه های خود را همچنان
به روی آوارگان یهودی بسته بودند. ایالات متحده تنها به شمار کمی از نجات
یافتگان که بستگانی در آمریکا داشتند اجازه مهاجرت داد. حتی کشورهای
مهاجرپذیر نیز اکثرا ترجیح می دادند آوارگان غیریهودی را در خاک خود بپذیرند.
این یهودیان آواره از سال 1945 (که جنگ به پایان رسید) تا سال 1948 (که
قیمومت انگلیس بر خاک اسرائیل باطل شد)، با کمک کشتی های قدیمی و حتی قایق
های بزرگ، با دشواری های بسیار خود را از بنادر اروپا به سواحل سرزمین
اسرائیل می رساندند. برخی از آنان موفق می شدند با استفاده از تاریکی شب خود
را به ساحل برسانند. ولی در اکثر موارد نیروی دریائی انگلیس این کشتی ها را
قبل از آنکه به ساحل نزدیک شوند شناسائی می کرد، آنها را از حرکت بازمی داشت
و سرنشینانشان را به زور به اردوگاهی در قبرس می فرستاد تا نتوانند خود را به
اسرائیل برسانند.
دولت بریتانیا چشمان خود را به روی رنج و محنت این
بازماندگان اردوگاههای مرگ نازی بسته بود!
دولت قیم بریتانیا با توقیف کشتی اکسدوس، به بازماندگان جنایات نازیها اجازه
پیاده شدن نمی دهد
با اینهمه، از میان 300 هزار نفر نجات یافتگان یهودی
جنگ و بازماندگان اردوگاههای مرگ، حدود 70 هزار نفر توانستند علیرغم
همه محدودیت ها و ممنوعیت هائی که از جانب حکومت قیم انگلیس وضع شده بود، به
خاک اسرائیل وارد شوند تا بتوانند زندگی آزاد و شرافتمدانه ای را از نو آغاز
کنند.
|
